بابرگشت به چند آیه ی ابتدایی و با نگاهی هرچنه تمام تر باری دیگر می توان شاهد عدل الهی حتی در عمل به ظاهر یکسان فرشتگان در توفی اهل ایمان و کفر بود با این حال بندگان ناسپاس با خود خواهند گفت:در حالی که جان دادیم و دیگر حتی سایه ای پر الهام نیز از مابرجای نماند چنانکه استخوان هایمان نیست و نابود گشت زنده خواهیم شد؟! بدون لحظه ای درنگ پاسخ داده شود !(فانما هی زجرة واحده) ودر آنی همه ی بندگان بار زندگی داده شوند اما این بار تنها در طی مسیر به سوی صحرای قیامت!

شاید سوره ی نازعات توانست با 14 آیه ی ابتدایی پایان یابد اگرخدای رحمان نازل کننده ی این آیات نمی بود. خدای رحمان بندگانش را به حال خود وانمی گذارد و آغازبراستدلال و اثبات می کند( هل اتک حدیث موسی و ...)

آنچه بی هیچ تردیدی صحیح و غیر قابل انکاراست تعددو----هدایت برای هربنده ای است که خداوند رستگاری اورا می پسندد تاجایی که فرعون آن نماد ظلم و عصیان (شاید فرعون به عنوان انتهایی در ظلم مطرح است که خداوند حتی امید به بازگشت او هم می بندد)می رودتا مورد رحمت خداوند متعال قرار گیرد.

چگونه خداوندمابا آن همه قدرت و صلابت پیامبرش را به سوی فرعون که همه چیز فرعون از خداست می فرستد؟که چه بشود ؟! آن هم موسی آن عزیز درگاه الهی ! آیا خداوند قادرتوانایی نابودی فرعون و متعلقاتش را نمی داشت ؟! صد البته که در آنی و کمتراز آنی اثری از فرعون و فرعونیان باقی نمی ماند اگر خداوند مارحمان نمی بود!لیکن شفقت و عطوفتش بر فرعونیان نیز می رسد ! و این است علت گستاخی روز افزون ما بندگان ناچیز !! چون اورا بخشنده می بینیم تا جایی که می شود رو به عصیان پیش می رویم. اما تا به کجا؟؟ تا جایی که امید ه هدایت ما باشد اما امان از خشم و غضب همان قادر رحمان آن هنگام که بر ریسمان پوسیده تو هم در برابر آن قادر متعال قد علم کنیم !شاید فرعون با آن همه اعمال غیر صحیح به این عاقبت دچار نمی گشت اگر متوهم به خدایی خود نمی گشت اما وقتی همان فرعونی که قبل ها با سجده بر پروردگار اعلی و خلوت با او نیل را متاثر کرد در برابرخداوند بایستد چیزی شایسته اش نخواهد بود جز ( فاخذه الله نکال الاخرة و الاولی)و همانا در این نشانه ای است برای آنان که اهل معرفت باشند .

 ودر 7 آیه ی پس از ختم این سرگذشت و بازگویی نتیجه خداوند به مقایسه می پردازد!!حقیقتا آیا خداوند بزرگ متعال نیازمند مقایسه است!!؟فراموش شده است که او صاحب و قادروقاهراست؟!اگر دریاها خشک شوند،اگر کوهها فروریزند،اگر آسمان رنگ ببازد و حتی اگر قیامتی برپا شود در برابر اینکه خداوند با آن همه خدایی خودبه قیاس بین مایملک خود و ناچیزی و نداری بندگان که تنها و تنها برای هدایت آنها ست پرداخته است ،جادارد.

اما همان خداوند رحمان و رحیم و شفیق و رفیق، عادل هم هست فلذا عدلش را می نمایاند آن هنگام که (فاذاجاءت الطامة الکبری)در آن روزپرده ها کنار می رورد و بنابرکلام گوهربار رئیس مذهب جعفری هربنده ای اعمالش را به یاد می آورد بطوری که در همان لحظه انجام داده است.عدل یعنی کسی که طغیان کرده و در اثر عصیان زندگی دنیا رابرگزیده رهسپار دوزخ است و کسی که خوف از پروردگارش را مبنای عمل خود قرار داده و نفس سرکش خود را سرکوب نموده است رهسپار جنت است .

آنچه در بیان عدل الهی در این چند آیه قابل تامل است خوف از پروردگار است فلذا باید بهشت را ماوی و ملجا خائف از پروردگار دانست بنابراین اگر بنده ای فاقد هرگونه تعلقات و روابط و وابستگی ها و قدرت و یا حتی صفاتی که بعضا ما دردین خود در آورده ای که هرچه پنهان تراز متاثر از جاهلیت قبل از رسول گرامی حضرت خاتم (ص)است بود را مستحق بهشت دیدیم تعجب نکنیم چرا که او در پنهانش و به دور از چشم ما بندگان ظاهر است نه حذف از خلق او که هر که حذف از غیر خداراداشت منطقا بهشت را هم باید از غیر خدا انتظار داشته باشد.

و بنده باید چه ارزان فروش باشد که دنیا را برمی گزیند! و بریا آن خدا را فراموش می کند و حق را باطل آن هم برای بخشی از یک روز !!!

در آیه ی آخر تذکر این است که هنگامی که بندگان خداوند جانشان را تسلسم می نمایند دنیا را به اندازه ی یک شب تا صبح یا یک صبح تا شب یافته اند فلذا چه بهایی سنگین خواهد داشت اگر بنده ای عقبایش را به قیمت ارزان دنیا به حراج بگذارد!!

امید است ای پروردگار:

                         الهی چنان کن سرانجام کار که

تو خشنود باشی و مارستگار